قطره ای از باران

در اين   ظلمت شب  اندوهگین تلخ تنهائی 

 چه می پيچم    بخود 

چون  پيچکی   بر شاخهء هستی  

 چه ميسوزم

به سان هيزمی در آتش عشقی توان فرسا

ز درد   جانفزای    قلب   محنت بار!

 و می پرسم  ز تنها شاهدم

در اين شب غمگين تنهايی

  خداوندی   که   بيدار است   

و می بيند   سرشگم    را

:چرا آخر نمی ميرد دلم 

 در بی کسی های شب اندوه؟!

و آخر   از  چه  رو   اين   

 عاشق  سرگشتهء  غمگين

نمی يابد  بدل   ا ميد   وصلی را؟؟؟! 

باميد   خداوندی   که هرگز  قلب  انسان را

ز خود نوميد و ا ز درگاه خود رانده  نمی سازد

چرا  همچون  پرنده  بر   سر بام   دل انسان

به شور  و رغبت  و شوقی  فزون بنشست

؛ اميدی سرخ؛

به نام عشق ...

 و ناگه   پرکشيد   و   رفت ...

؛( بدون آنکه خود خواهد  پريدن را )؛!

کسی   او   را   پراند  ...........

و دست او همواره پنهان است

چه  نامم  اين   پریدن  را؟!

بگويم دست تقدیر است؟!

ولی   هرگز    نميدانی !!!

ز چشم آدمی پنهان فقط اين نيست!

گهی ديدن  ، شنيدن،    باز پرسيدن

و  تنها   ؛ هيس؛ ! ... ساکت باش

خدا   اينگونه   ميخواهد!

 ولی در باور من نيست!

  چنین در باور من نیست! 

به من  تنها  بگو : يــارب

اگر نتوان  توکل بر  تو هم   کردن

چه سان بايد در اين ظالم سرای

 دوُن نامردی... به اسم زندگانی

؛ زنده بودن ؛ را ... توان بخشيد؟!

و بر نوميدی دل چيرگی چّون داشت؟!

اگر دل از تو هم نوميد بايد کرد؟!

که   اين  ديگر ... توانم    نيست!!

بگو  يــارب  چه  معنايی   است؟

تضــاد اينهمه  انديــشه و اعــمال؟!

کدامين باور ی اينگونه پا برجاست؟!

که با يک باور ديگر ...

به ويــرانی نيــانجــامــد؟!

و ديگر بار،به  ســرگردانی آدم نيــانجــامـد؟!

که حيران مانده در هر باوری ...     

 پر شک و  پر  ترديد !!!!

      کدامين راه ...  کدا مين فکر ...   

کدامين عشق...کدامين غم

به راه رستگاری ره برد آخر؟؟!!!

چرا اکنون

مرا اينسان پريشان می نهی بر جای؟!!!

ز حيرت لحظه لحظه باز می پرسم

ز خود اين پرسش ديرينه را هر دم

کد امين راه....کدامين راه.... را بايد

به راه زندگی پيمود؟!

همان راه درستی را ... 

 که گر   پيمودنی باشد

سرانجامش به ناکامی نباشد باز!!!

وگر اين گفته ها را ناشنيده

بايدم پنداشت

چرا گفتی؟! ...چرا گفتی؟!

...که سرگردان بمانم در ره رفتن

ببینم صد تمسخر راکه میگویند:

چرا ساده لوح و خوش باوری... اینسان؟!

و آنهم در چنین دنیای تزویری!

ز این خوش باوریهایت حذر کن

تا که نشکستی

بدســت مــردم دنـــیا!

"خـــداونـــدا "

و گــر بايد چو  آويـــزه  .. 

به گوش خود نگه  دارم

...تمام گفته هایت را

چرا پايان آن اينگونه غمبار است؟!

که اعمالش مرا در نزد  دنيای دروغ و ظلم

به مجنونی کند شهره؟!

چرا يارب نمی يابم ، رهی تا بازبگشايد

ره  بر تو رسيدن را؟!

بدون آنکه در ديوانگی شهره شوم آخر! 

چــــرا يـــارب

چرا   يــارب  هر آنکس راه تو پيمود

به نزد  ديگران  هرگز نشد   باور؟!

چرا  يارب  دروغ و  نا درستی ها

به  چــشم  و قــلب   انــسانها

 خــوش آيــند اســـت؟!

"چو ميگوئی دروغی"...باورت دارند!

چو ميگوئی حقيقت را ....  ترا دیوانه پندارند!

و با يک ساده..جا مانده از دنيا

که   از  رنگ فریب   مردم دنيا

نميداند کلامی را ...!

نمی بيند به دنیا  دام و صیادی !

"اسیر خوش خیالی های رویائیست!

ترا هر دم به رنجی ...سخت آزردند

و يا با ديدهء ترديد ...ترا زير نظر دارند

که او ديگر چگونه آدمی در بين انسانهاست

چو ؛ او؛ ديگر ميان مردمان کمياب و نا پيداست!

و شايد زير اين چهره ...فريبی تلخ پنهان است!

عجب دنيای غمناکی...عجب دنيای غمناکی!

عجب در اينهمه پندار بی سامان ...

ميان مردمی دور از تو ای يارب......

مرا خود رهنمايی کن !

که بس آ زرده از اين مردمان هستم

و بس دلتنگ!

و بس بی همزبان... تنها!

و بس بی همزبان... تنها!

غـروبـا میون هــفته بر سـر قـبر یه عاشـق

یـه جوون مـیاد مـیزاره گـلای سـرخ شـقایـق

 بی صـدا میشکنه بغضـش روی سـنـگ قبـر دلدار

 اشک میریزه از دو چـشـمش مثل بارون وقت دیدار

 زیر لب با گـریه مـیگه : مـهـربونم بی وفایـی

 رفتی و نیـسـتی بدونی چـه جـگر سـوزه جـدایی

 آخه من تو رو می خواستم اون نجـیـب خوب و پاک

 اون صـدای مهـربون ، نه سـکــوت ســرد خــاک

 تویی که نگاه پاکت مـرهـم زخـم دلــــم بـود

 دیدنـت حـتی یه لـحــظه راه حـل مشکـلـم بود

 تو که ریـشه کردی بـا من، توی خـاک بی قراری

 تو که گفتی با جـدایی هـیـچ مـیونه ای نداری

 پس چـرا تنهام گذاشـتی توی این فـصل ســیاهی

 تو عـزیـزترینی اما یه رفیـق نــیـمه راهــی

 داغ رفتنـت عـزیـزم خط کـشـیـد رو بـودن مـن

 رفتی و دیگـه چـه فایده ناله و ضـجـّه و شیـون

 تو سـفر کردی به خـورشـید ، رفتی اونور دقایق

 منـو جا گذاشتی اینجا با دلی خـســته و عاشـق

 نمـیـخـوام بی تو بمـونم ، بی تـو زندگی حرومــه

 تو که پیش من نبـاشـی ، هـمـه چـی برام تمـومه

 عاشـق خـسـته و تنها سـر گـذاشـت رو خاک نمناک

 گفت جگر گـوشـه ی عـشـقو دادمـش دسـت توای خاک

 نزاری تنها بمونـه ، هــمـدم چـشـم سـیـاش باش

 شونه کن موهاشو آروم ، شـبا قصـه گو بـراش باش

 و غـروب با اون غـرورش نتونسـت دووم بـیـــاره

 پاکشـیـداز آسـمـون و جاشـو داد به یـک سـتاره

 اون جــوون داغ دیـده با دلـی شـکـسـته از غـم

 بوسـه زد رو خـاک یار و دور شد آهسـته و کم کم

 ولی چند قدم که دور شد دوباره گـریه رو سـر داد

 روشــــو بــر گــردونـــد و داد زد

 بـه خـدا نـمــیـری از یاد

 و

 آرزو ميكنم كه كاش براي يك لحظه،

 فقط يك لحظه

 آغوش گرمت را احساس كنم ،

 ميخواهم سر روي شانه هاي مهربانت بگذارم

 تا ديگر از گريه كم نشوم.

 تو مرا به ديار محبتها بردي و صادقانه دوستم داشتي

 پس بيا و باز در اين راه

  در راه عشقي پاك تر و صادقانه تر تلاش كن.

زيرا كه من و تو ما شده ايم

 پس نگذار زمانه بيرحم

 دلهايي را كه از هم جدا نشدني است را به درد آورد.

 دلم را به تو دادم

 و كليدش رابه سوي آسمان خوشبختي ها روانه كردم ,

چه شبها كه تا سحر به يادت

 باگونه هاي خيس از دلتنگي ها به سر بردم

 چه روزها با خاطراتت نفس كشيدم

اگر طاقت اشكهايم را نداري ،

 پس تو اي سخاوت آسماني من ...

مرا درياب

 كه ديوانه وار دوستت دارم.

                آرامش را از من نگیر

دل بستیم ،

برای عبور از جاده عاشقی

فقط یک بهانه می خواهم

برای عشق بازی با دلم

یک نگاه و کاشانه می خواهم

برای رقص و شور شعر هایم

چشم تو و یک ترانه می خواهم

برای با تو ماندنم

یک عشق بی کرانه می خواهم

من برای واژه های گوشه گیرم

یک کتابِ پر افسانه می خواهم

برای ماندن بی تردید و خواندن بی تخریب

یک بغل احساس جانانه می خواهم .

برای با تو جاری شدن

یک تعبیر ساده می خواهم

برای عشوه ای زنانه از جان

یک لبخند بی قاعده می خواهم

و آخر هم

از اینهمه هیاهو و تلاطم

من تو را یکبار بی بهانه می خواهم

اگر می دانستی که چقدر دوستت دارم

خدا جون میشه تو امشب منو تو بغل بگیری؟
بگی آروم توی گوشم دیگه وقتشه بمیری
خدا جون میگن تو خوبی ، مثل مادرا می مونی
اگه راست میگن ببینم عشق من کجاست میدونی؟
خدا جون میشه یه کاری بکنی به خاطر من؟
من می خوام که زود بمیرم آخه سخته زنده موندن
من که تقصیری نداشتم پس چرا گذاشته رفته؟
خدا جون تو تنها هستی میدونی تنهایی سخته
زنده بودن یا مردن من واسه اون فرقی نداره
اون می خواد که من نباشم، باشه ،اشکالی نداره
خدا جون می خوام بمیرم تا بشم همیشه راحت
ولی عمر اون زیاد شه حتی واسه یه ساعت
خدا جون میشه تو امشب منو تو بغل بگیری؟
بگی آروم توی گوشم دیگه وقتشه بمیری
به تو که موندگاری................

كاش می شد سرزمین عشق را در میان گام ها تقسیم كرد
كاش می شد با نگاه شاپرك عشق را بر آسمان تفهیم كرد
كاش می شد با دو چشم عاطفه قلب سرد آسمان را ناز كرد
كاش می شد با پری از برگ یاس تا طلوع سرخ گل پرواز كرد
كاش می شد با نسیم شا مگاه برگ زرد یاس ها را رنگ كرد
كاش می شد با خزان قلب ها مثل دشمن عاشقانه جنگ كرد
كاش می شد در سكوت دشت شب ناله ی غمگین باران را شنید
بعد ، دست قطره ها یش را گرفت تا بها ر آرزوها پر كشید
كاش می شد مثل یك حس لطیف لابه لای آسمان پرنور شد
كاش می شد چا در شب را كشید از نقاب شوم ظلمت دور شد
كاش می شد از میا ن ژاله ها جرعه ای از مهر با نی را چشید
در جواب خوبها جان هدیه داد سختی و نا مهربانی را شنید

سینه از عطر توام سنگی

  ای بروی چشم من گسترده خویش

شایدم بخشیده از اندوه بیش

          همچو بارانی که شوید جسم خاک

هستیم ز الودگی ها کرده پاک

ای تپش های تن سوزان من

اتشی در سایه مژگان من

       ای زگندمزارها سر شارتر

ای ز زرین شاخه ها پر بارتر

  ای در بگشوده بر خورشیدها

در هجوم ظلمت تردیدها

               با توام دیگر ز دردی بیم نیست

هست اگر جز درد خوشبختیم نیست

ای دل تنگ من و این بار نو؟

هایهوی زندگی در قعر گور؟

         ای دو چشمانت چمنزاران من

داغ چشمت خورده بر چشمان من

    پیش از اینت گر که در خود داشتم

هر کسی را تو نمی انگاشتم

             درد تاریکیست درد خواستن

رفتن و بیهوده خود را کاستن

   سر نهادن بر سینه دل سینه ها

 سینه الودن به چرک کینه ها

        در نوازش نیش ماران یافتن

زهر در لبخند یاران یافتن

زر نهادن در کف طرارها

گمشدن در پهنه یازارها

              اه ای با جان من اویخته

ای مرا از گور من انگیخته

                  چون ستاره با دو بال زرنشان

امده از دور دست اسمان

       از تو تنهائیم خاموشی گرفت

پیکرم بوی هم اغوشی گرفت

جوی خشک سینه ام را اب تو

بستر رگهام راسیلاب تو

                       درجهانی اینچنین سرد و سیاه

با قدمهایت قدمهایم براه

          ای به زیر پوستم پنهان شده

                             همچو خون در پوستم جوشان شده

          گیسویم را از نوازش سوخته

گونه هایم از هرم خواهش سوخته

اه ای بیگانه با پیراهنم

اشنای سبزه زاران تنم

           اه ای روشنان طلوع بی غروب

افتاب سرزمین های جنوب

اه اه ای سحر شاداب تر

از بهاران تازه تر سیراب تر

          عشق دیگر نیست این این خبر گیست

چلچراغی در سکوت و تیر گیست

غشق چون در سینه ام بیدار شد

از طلب پا تا سرم ایثار شد

             این دگر من نیستم من نیستم

حیف از ان عمری که با من زیستم

ای لبانم بوسه گاه بوسه ات

خیره چشمانم به راه بوسه ات

         ای تشنج های لذت در تنم

ای خطوط پیکرت پیراهنم

    اه میخواهم که بشکافم ز هم

شایدم یکدم بیالاید به غم

        اه میخواهم که بر خیزم ز جای

همچو ابری اشک ریزم هایهای

ای دل تنگ من و این دود عود؟

         در شبستان زخمه های چنگ و رود؟

          این فضای خالی و پروازها؟

این شب خاموش و این ارزوها؟

ای نگاهت لای لائی سحر بار

گاهوار کودکان بیقرار

               ای نفسهایت نسیم نمیخواب

شسته از من لرزه های اظطراب

خفته در لبخند فرداهای من

رفته تا اعماق دنیای من

       ای مرا با شور شعر امیخته

اینهمه اتش به شعرم ریخته

  چون تب عشقم چنین افروختی

لاجرم شعرم به اتش سوختی

با تشکر از رضا عابد

میاید روزی که ببینیم برای جبران اشتباهاتمان چقدر دیر شده.....

تا چشمها را میبندی از عمرت سالها گذشته و وقتی در آینه مینگری میبینی چقدر پیر و فرسوده شده ای توان راه رفتن نداری توان حرف زدن و توان جبران گذشته ها .شب ها که سر بر بالش میگذاری انتظار مرگ را میکشی و پیش خودت فکر میکنی شاید فردا از خواب بیدار نشوم بنا براین با تمام خاطرات خداحافظی میکنی و از ته دل آه میکشی که ای کاش زودتر میدانستم ای کاش.... زندگی را دست کم گرفته ایم فکر میکنیم باید بنشینیم و فکر کنیم گذشته چه کار اشتباهی کردیم تا بتونیم به خاطرش غم رو تو دلمون جا کنیم اما نمیدونیم که اینده ای هست و بایدزیبایی که در پیش داریم رو ببینیم خوشبختی در درون ماست اما ما انسان ها اونو تو دلمون پاک میکنیم و به جاش بد بختی رو جایگزینش میکنیم زندگی زیباست اما ما فقط بدی های اونو میبینیم خداوند انقدر این جهان رو زیبا افریده که انگار تو این دنیا فقط یه چشم بصیرت برای دیدنش میخواد پس چرا لذت نبریم از الان از امروزمون و از فرداهامون که در اخرین لحظه عمر افسوس بخوریم و بگیم ای کاش......

گاهی خسته میشویم از زندگی اما چقدر زیباست طبیعت انسان طبیعت زیستن کاش انسان ها میدانستند : زندگی جای غم خوردن نیست زندگی جای پژمردن نیست زندگی جنبش و جاری شدن است زندگی زیستن است و چقدر زود دیر میشود...............

حرفی از دلم تقدیم به بهترین دوستان که همیشه شاد و خرم و پیروز باشید و سر بلندنظرتون رو در مورد این مطلب حتما بگید......متشکرم

و تقدیم به آقای مجید وقاری و تقدیم به همسر مهربانم

شستم ولی.....

گفتی جور دیگر باید دید!

دیدم ولی.....

گفتی زبر باران باید رفت

رفتم ولی او نه چشم های خیس و شسته ام را

نه نگاه دیگرم را هیچکدام را ندید

فقط در زیر باران با طعنه ای خندید و گفت :

دیوانه باران زده......

سهراب سپهری

با تشکر از رضا عابد

سپاس و سپاس فراوان از حسن نبی پور

با تشکر و سپاس فراوان از آقای حسن نبی پور

و از طرف من تقدیم به خواهر مرحومه ی آقای مجید وقاری

باتشکر از حسن نبی پور

من "من" نمی شوم


من هيچ وقت مثل تو يك زن نمي شوم

آدم شدي ولي چه كنم من نمي شوم

من يك چراغ الكلي مست بي رمق

جز با جرقه هاي تو روشن نمي شوم

من هيچ وقت عكس خودم را نمي كشم

چون من شبيه آن "من" قبلا نمي شوم

از حرفهاي مفت و اراجيف خسته ام

شاعر كه نه ...نمي شوم ...اصلا نمي شوم

حتي خدا به شيشه من سنگ مي زند

چون هيچ وقت مثل تو يك زن نمي شوم

*****************************



که مرده شور مرام زمانه را برده است


عجيب حالم از اين زندگی به هم خورده ست

هميشه روزنه هايش برايم افسرده ست

عفونت دهن آسمان و گند زمين

تمام پنجره ها را يكي يكي خورده ست

همه شب از دمل ماه چرك مي تابد

و دست هاي خيابان شهر پژمرده ست

فرار مي كنم از هر چه بود و هر چه هست

كه مرده شور مرام زمانه را برده ست

به تو چطور بگويم به زندگي خوش باش؟

كه بوي گند مشام تو را هم آزرده ست

بيا و دفتر دل را دوباره دوره كنيم

ببين چه زشت ورق هاي عمرخط خورده ست؟

...وگور ساكت ساعت كه بر رف افتاده

براي عقربه اي كه از ابتدا مرده ست

با تشکر از حسن نبی پور